Pocztówki znad krawędzi

Wakacyjny nastrój spowodował, że wykopałam dosyć stary film Mike’a Nicholsa z 1990 roku, który nakręcił na podstawie scenariusza Carrie Fisher. Ta autorka/aktorka wiele swoich utworów oparła na elementach autobiograficznych. Zapewne i w tym utworze inspiracją były skomplikowane związki z matką, bardzo znaną aktorką Debbie Reynolds. Obie zresztą niedawno zmarły i to w odstępie dnia. Bohaterkami filmu Nicholsa są dwie kobiety, matka i córka, bardzo zdolne i znane artystki. Matka, Doris Mann, jest piosenkarką, bardzo sławną przed laty, a jej córka Suzanne Vale, aktorką, której także zdarza się śpiewać. A układ jest między nimi bardzo skomplikowany, bo obie z czymś się borykają. Starsza pani usiłuje pogodzić się z przemijającą urodą i sławą, a młodsza chce się wybić i dorównać talentem i sławą matce. I wreszcie ułożyć sobie życie. Obie także walczą z uzależnieniami, starsza z alkoholem a młodsza z prochami. Film zrealizowany z niezłym rozmachem, mamy okazję uczestniczyć w kręceniu filmu, widzimy kulisy pracy reżyserskiej i aktorskiej. A do tego obsada jest mocna i to ona jest (jak to u Nicholsa) największym, poza intrygą, atutem filmu. Matkę zagrała cudowna Shirley MacLaine, córkę równie wspaniała Meryl Streep. A towarzyszą im Gene Hackman, Dennis Quiad, Richard Dreyfuss, Rob Rainer, Oliver Platt, Michael Ontkean i w epizodzie młodziutka Annette Bening. Muzykę zawdzięczamy m.in Carly Simon. A piosenki śpiewają osobiście Shirley MacLaine i Meryl Streep. Meryl dostała za swoją rolę nominację do Oscara, a także doceniono końcową piosenkę śpiewaną przez nią.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s