Działa Nawarony

Od tej powieści zaczęła się moja wielka miłość do jej autora, Alistara MacLeana i jego książek. W latach 90., gdy nastąpił wysyp książek niedrukowanych w PRL, przeczytałam chyba wszystko co się pojawiło. Ale tylkoDziała” czytałam z piętnaście razy i ciągle mam egzemplarz z rodzinnego domu. Bawił mnie ironiczny styl, kpina i zabawne dialogi, a także wartka akcja i świetny klimat. I choć ekranizacja nie dorasta do tekstu MacLeana, to jednak jest również klasą samą w sobie. Długi, prawie trzy godziny trwający film, wzbogacony o damskie wdzięki i efekty specjalne, ogląda się po 55 latach po powstaniu całkiem niezle. Wiadomo, że teraz zrobiono by to zupełnie inaczej, ale tamta ekranizacja J. Lee Thompsona z 1961 roku jest interesująca i stworzona z rozmachem, broni się także po latach. Historia wojenna o grupce śmiałków udających się na grecką wyspę Nawaronę, by w prawie samobójczej akcji wysadzić w powietrze dwa potężne działa niemieckie, które uniemożliwiają ewakuację ludności z sąsiednich wysp. Rzecz dzieje się w 1943 roku, a grupie przewodzi kapitan Keith Mallory, przedwojenny alpinista i oficer brytyjskiej armii. Rzeczywiście istniał taki ktoś, MacLean pożyczył nazwisko i pewien background od prawdziwego Mallory’ego. W akcji poza nim biorą udział: pułkownik Andrea Stavrou, kapitan John Anthony Miller, szeregowy Casey Brown, major Roy Franklin i Spyros Pappadimos. Każdy ma swoja specjalizację, konieczną do przeprowadzenia operacji i cała grupa świetnie się uzupełnia. Całość trzyma w napięciu, tym bardziej, że zagrana w fantastycznych klimatach wyspy Rodos – m.in w samej stolicy wyspy i na Lindos. A także w zatoce, która po latach otrzymała nazwę Zatoki Anthony’ego Quinna. Do tego film oprawiono muzyką giganta wśród kompozytorów filmowych czyli samego Dimitri Tiomkina. Za efekty twórcy otrzymali Oscara w roku 1962. Aktorsko również niesamowity: poza przecudownym Gregorym Peckiem w roli Mallory’ego (jeszcze przed Oscarem za Atticusa w „Zabić drozda”), wystąpili Anthony Quinn, David Niven, Anthony Quayle, Stanley Baker. Pojawiają się też kobiety nieobecne w książce i jedną z nich jest najsłynniejsza grecka aktorka Irene Papas. Jak traficie na to cacko w telewizji to zatrzymajcie się choć na chwilkę – warto sobie przypomnieć

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s