Piknik pod wiszącą skałą

To film, od którego zaczęła się światowa sława Petera Weira, mało jeszcze znanego skromnego australijskiego reżysera. Nakręcona w 1975 roku historia, oparta na książce Joan Lindsay, opowiada o pikniku dziewcząt z pensji w dniu św. Walentego 1900 roku. Upalne popołudnie, leniwe bardzo i spokojne, krajobraz, muzyka i prowadzenie narracji powoduje, że widza otacza nastrój tajemniczości i grozy. Trzy uczennice wraz z nauczycielką oddalają się w kierunku dużej skały. Z całej czwórki po wielu godzinach odnajduje się tylko jedna, która niczego nie pamięta. Wielogodzinne poszukiwania niczego nie wyjaśniają, wręcz przeciwnie, ze strzępków rozmów, obrazów i sugestii każdy z widzów może wyciągnąć własne wnioski i zinterpretować historię wg własnej intuicji. Świetny film, znakomite budowanie napięcia, rewelacyjna muzyka i zdjęcia. Dzisiejsi widzowie mogliby być znudzeni wolnym tempem. Ale to jeden z atutów, bo Weir cyzeluje każdy kadr, każde zdjęcie i każdą chwilę, a widz może to bez pośpiechu podziwiać. Po latach ten film niczego nie traci, myślę, że wielu mogłoby się uczyć od mistrza sposobu patrzenia na obraz i opowiadania historii.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s