Zapach kobiety

W 1992 roku Martin Brest zrealizował najbardziej znany ze swoich kilku zaledwie filmów i obraz ten, poza nominacją do Oscara za najlepszy film roku, otrzymał nagrodę Akademii dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. I bardzo słusznie, bo kreacja stworzona w tym filmie przez Ala Pacino zostaje w pamięci.
Młody chłopak, Charlie Simms (bardzo dobry Chris O’Donnell), uczeń bardzo elitarnej i prestiżowej szkoły, wpada w szkolne tarapaty i staje przed trudnym wyborem: uratować skórę i wsypać kolegów lub wylecieć ze szkoły, ale zachować twarz i honor. Do namysłu ma kilka dni, które ma spędzić na towarzyszeniu ociemniałemu emerytowanemu oficerowi Frankowi Slade (wspomniany Al Pacino). Frank zarządza wyjazd do Nowego Jorku, pobyt w luksusowym hotelu i znakomitych restauracjach. Frank planuje również samobójstwo, ale w tę część planu nie wtajemnicza Charliego. Czy wszystko wyjdzie tak jak chce Frank? Co wyprawa z niewidomym oficerem zmieni w życiu chłopaka? Czego się obaj nauczą od siebie nawzajem?
Znakomicie zrealizowany, cudownie zagrany i pięknie oprawiony muzycznie przez Thomasa Newmana warto obejrzeć kilka razy. W pamięci jednak zawsze mam tango Franka z przygodnie spotkaną piękną dziewczyną (w tej roli Gabrielle Anwar).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s