Nietykalni

Jeden z najgenialniejszych filmów gangsterskich jaki został kiedykolwiek zrealizowany, do tego przez jednego z moich ulubionych reżyserów. Brian De Palma nakręcił „Nietykalnych” w 1987 roku (niemożliwe?!!) ze wspaniałą obsadą, świetną muzyką i znakomitymi zdjęciami.  Już pierwsza scena pojawiającego się stopniowo na ekranie Ala Capone (zagrał go celowo nieco utuczony, ale fantastyczny jak zwykle Robert de Niro) zapowiada znakomite przedstawienie. Historia grupy nietykalnych czyli agentów pod przewodnictwem Elliota Nessa (naprawdę dobra rola Kevina Costnera), znanych z tego, że nie biorą w łapę, próbuje przyskrzynić w Chicago końca lat dwudziestych największego gangstera wszech czasów, Ala Capone. W grupie Nessa są m.in. postać wymyślona na potrzeby filmu, policjant Jim Malone (rewelacyjny Sean Connery) czy George Stone (początkujący, ale już znakomity Andy Garcia). W filmie jest wiele fantastycznych scen, wiele z nich jest dosyć brutalnych, ale scena na schodach dworca w Chicago jest sceną, którą zawsze mam przed oczami, gdy myślę o tym filmie. Wózek z dzieckiem jest czytelnym cytatem z filmu Sergiusza Eisenteina „Pancernik Potiomkin” , ale wykonanie jest mistrzowskie, napięcie widoczne i wyczuwalne, a wszystkiemu towarzyszy wskazówka zegara dworcowego. Jeśli do tego dodam, że muzykę do filmu skomponował sam Ennio Morricone to nie pozostaje chyba nic innego jak obejrzeć ten film. Może być kolejny raz, do czego usilnie namawiam.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s