Lot nad kukułczym gniazdem

Długie lata to był dla mnie najbardziej tajemniczy film. Pamiętam, że członkowie zespołu ABBA pytani o najważniejszy film ich życia, podawali właśnie ten tytuł i strasznie byłam ciekawa co to za cudo.
Zrealizowany w 1975 roku, zakazany w Polsce ze względu na to, że filmowy szpital psychiatryczny odbierany był jako metafora dusznej i zamkniętej przestrzeni państwa totalitarnego, zmagania z metodami leczenia wiązane z walką o wolność, a siostra Ratched była po prostu tyranem i tu skojarzenia były jednoznaczne. Książkę Kena Keseya, której film był ekranizacją, przeczytałam w połowie lat osiemdziesiątych i to był jeden z tych przypadków, gdy tego żałowałam. Wcześniejsze przeczytanie książki zepsuło mi odbiór filmu, bo w książce narratorem jest Wódz, który udaje głuchoniemego. A w filmie nie wiemy, że udaje, do sceny, w której McMurphy częstuje go gumą do żucia i Wódz za nią dziękuje. Rewelacyjna książka, fantastyczny film i genialna gra aktorów: przełom w karierze Jacka Nicholsona (McMurphy w charakterystycznej czapeczce) i Louise Fletcher (siostra Ratched). Oboje dostali za swoje role Oscary za pierwszoplanowe role. W epizodzie występuje mało znany wtedy Danny DeVito (Martini, jeden z pacjentów). Reżyser, Czech Milos Forman, tym filmem rozpoczął swoją wielką karierę w USA, również odbierając Oscara. Producentem tego filmu był młody, mało znany szerszej publiczności Michael Douglas, który odkupił prawa do tego filmu, widząc w nim potencjał. Jak widać nie pomylił się i odebrał Oscara za najlepszy film roku 1976.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s